Lang leve de besluiteloosheid. De tegenzin om een nachtje meer in een tent te slapen heeft het gehaald van de zin om langer bij hem te zijn. Toch tenminste tot hij vertrokken was. Nu zit ik hier nog maar een kwartier alleen en ik vraag me al af of ik niet toch beter met hem was meegegaan. Hij maakte er geen probleem van om alleen richting Kiewit te vertrekken per trein, met tent en baggage. Hij zei dat hij daar sowieso wel bekenden tegen het lijf zou lopen, en dat hij het wel goed vond dat ik pas een dagje later met de auto kwam. Nu mis ik hem al, en zit ik mezelf af te vragen of het werkelijk zo erg is om 3 nachten zonder luxe te slapen in plaats van 2. Voor zaterdag hadden we sowieso al afgesproken om na het laatste concert in te pakken en naar huis te rijden. Het zou me niet verwonderen als ik binnen een uur toch nog besluit om wat spullen bij elkaar te zoeken en naar Limburg te rijden.

Het gaat een beetje beter met mijn verbrande vingers, gelukkig maar. Echt zwaargewond was ik natuurlijk niet, maar de eerste dagen doet zoiets best wel pijn. In zekere zin ben ik zelfs erg blij dat dit gebeurd is, want het heeft onze relatie weer een boost gegeven. Ik belde hem zaterdag op om te vertellen dat koken niet zou lukken, en te vragen of hij een gezellig plekje wist waar er nog plaats zou zijn voor vanavond. Hij verzekerde me dat dit zo was, en dat hij voor een hele grote verrassing zou zorgen. Ik was op slag benieuwd, maar meer wilde hij niet verklappen. De afspraak was dat ik hem tegen 19 uur zou oppikken.

Het restaurant van de dag bleek zijn thuis te zijn, en de topkok zijn eigen moeder. Hij was al lang aan het zoeken naar de juiste manier om me aan haar voor te stellen, en doordat ik die avond zelf niet voor eten kon zorgen, vond hij dit wel een goed moment. Gek, in zijn plaats zou ik dit al veel langer gedaan hebben, maar je hoort me nu uiteraard niet klagen. Mijn ouders hebben hem ook nog niet gezien en weten ook nog niets over hem, maar ik heb sowieso bijna geen contact meer met die mensen. Je kunt onze situaties dus niet met elkaar vergelijken.

De kennismaking was in elk geval heel aangenaam. Hij genoot duidelijk van het verrassingseffect bij zowel zijn moeder als bij mij. Hij had haar natuurlijk 's namiddags al ingelicht, omdat hij niet wou dat ze een gewone spaghetti bolognaise of diepvriespizza voor 2 personen klaarmaakte. Voor we begonnen te eten zei ze dat ze met cannelloni met zalm en spinazie één van haar specialiteiten uit de kast had gehaald, en ze heeft niet gelogen. Ik heb haar meteen om het recept gevraagd. Nu maar hopen dat ik mijn vingers niet verbrand aan de oven als ik dit eens zelf uitprobeer. Ik pas wel op.

We hebben uiteraard heel veel over hem gebabbeld. Over wat spreek je anders de eerste keer dat je iemand ziet? Eerst ging het een beetje over het werk en zo. Ik heb uiteraard niet alles uit de doeken gedaan, over mijn veelvuldige afwezigheden en zo. Daarna heeft zijn moeder enkel leuke verhalen uit zijn jeugd opgedist en hebben we veel gelachen. Ze vertelde het zo goed dat het leek alsof ik de verhalen al kende, ze zelfs had zien gebeuren, en dat we zogezegd herinneringen aan het oprakelen waren. Op gebied van meisjes en zo zei ze dat hij in het verleden vaak wispelturig is geweest, maar dat ze vond dat hij zich nu maar eens moest gaan settelen. Hij had lang genoeg onder haar vleugels geleefd, en ze stond echt achter onze relatie. Ze vermoedde wel dat hij de laatste jaren nog meer vriendinnetjes had gehad, maar hij vertelde er haar zo goed als nooit iets over, en zij vroeg er ook niet naar.

Hij had graag gehad dat ik na het eten bij hem was blijven slapen, maar daar was ik vanzelfsprekend totaal niet op voorzien. Hij is dan meegekomen naar hier en is bij mij gebleven. Zondag tegen de middag zijn we dan weer samen naar zijn thuis vertrokken. Omdat het mooi weer was, maar wel al een beetje laat om nog ver te rijden, hebben we besloten om naar Marktrock te gaan in plaats van de Ardennen. We hebben de hele namiddag en avond rondgehangen rond de Vismarkt en het Bal Populaire. Zaki liet zien dat hij als "oud mannetje" nog serieus goed plaatjes kan draaien, en het De Layensplein stond volledig op zijn kop. Bij het optreden van Baloji op de Vismarkt hebben we wat afgelachen. De muziek was spectaculair goed, maar het is grappig om te zien hoe kuddegeest werkt als een rapper de meute manipuleert. "Fuck The NVA" liet hij een paar duizend mensen eensgezind roepen. Plots leken er in Leuven totaal geen vlaamsgezinden meer rond te lopen. Het zou nogal wat geven als de Vlaamse artiesten in Dour "Fuck the FDF" zouden staan krijsen. Als artiest mag je natuurlijk een politiek standpunt innemen, maar dit kwam echt een beetje belachelijk over. Op het podium heb ik toch liever gewoon een steengoede show, en die gaf Baloji gelukkig ook.

Morgenavond vertrekken we naar Pukkelpop. Met al die festivals voel ik me heel de zomer lang een beetje als een toerist. Bovendien heb ik een goede gids die bijna alle groepen kent en me al veel groepen heeft laten ontdekken waar ik een paar maanden geleden nog nooit van gehoord had. Als er één festival bij uitstek is waar je interessante artiesten aan het werk ziet, dan is het misschein wel Pukkelpop. Ik kijk er dus alweer heel erg naar uit, hoewel ik toch een beetje opzie tegen het kamperen. Hem overtuigen om pas donderdag heel vroeg 's morgens te vertrekken is alvast niet gelukt, omdat hij al echt om 11 uur in de dance hall wil zijn om The Shoes te zien.

Typen lukt nu zo goed als niet want ik heb gisterenavond 3 vingers van mijn rechterhand verbrand terwijl ik eten aan het maken was. Koken onder invloed, ik had het nog nooit gedaan en het is ook niet voor herhaling vatbaar. Vanavond koken zal niet zo goed lukken, hopelijk vindt hij het niet erg en komt hij met een gezellig idee voor een knus restaurantje op de proppen

Geluk in de liefde en pech op het werk. Als ik al vergeten was hoe stress aanvoelt, weet ik het nu weer voor eens en voor altijd. Misschien heb ik nog nooit in mijn hele leven zo hard gewerkt als deze week. Het was elke dag hectisch van de eerste tot de laatste seconde, en ik heb echt gesnakt naar het einde van de week. Op zich geeft het wel voldoening om moe thuis te komen nadat je je een dag helemaal hebt gegeven. Met al mijn geveinsde ziektes van de laatste weken, maanden en jaren moet ik toegeven dat dit een gevoel is dat ik al heel lang niet meer heb gekend.

Het mooiste moment van de dag had echter niets met het werk te maken. Rond half 3 belde mijn schat om te zeggen dat ze juist de Belgische grens waren overgestoken en dat hij zich zou laten droppen aan mijn werk als ik dat goed vond. Domme vraag, ik was bijna ecstatisch, en de zin om nog te werken bekoelde op staande voet. Na een goed uur dromen rinkelde dan mijn gsm en ben ik bij wijze van spreken naar buiten gestoven. Op 't werk moeten ze gedacht hebben dat er een kar vol gouden eieren voor me klaar stond.

We hebben van het zeldzame stralende zonnetje geprofiteerd om een terrasje te doen met een blonde Leffe voor hem, een portie gemengd voor ons 2, en een kriek voor mij. Ik wijk zelden af van mijn Cola Light maar nu moesten we het blije weerzien vieren en daar mag wel een biertje bij. Hij vertelde dat ze nog van de Provence over Bordeaux en Nantes naar de buurt van Quimper zijn gereisd, en dus zo goed als de hele ronde van Frankrijk hebben gedaan op minder dan 2 weken tijd. We hebben urenlang gebabbeld en gedronken, en eigenlijk had ik niet meer mogen rijden, maar ik had beloofd dat ik hem thuis bij zijn moeder zou afzetten, dus dat heb ik maar gedaan. Nu ga ik nog wat lekkers voor mezelf klaarmaken en daarna misschien vroeg onder de veren kruipen. Morgen moet ik dan eindelijk eens wat tijd vrijmaken om de rest van mijn Frankrijk-verhaal op te schrijven. 's Avonds komt mijn schatje dan hier eten, en zondag gaan we misschien naar de Ardennen. Als het weer te slecht zou zijn gaan we wel iets anders doen, maar we weten nog niet wat.

Gisteren helemaal geen tijd gehad om te schrijven. Op het werk was het razend druk. Normaal nemen de collega's het wat van me over als ik er niet ben, maar tijdens mijn weekje Frankrijk is de wet van Murphy blijkbaar in hoogsteigen persoon op bezoek geweest en heeft iedereen blijkbaar zoveel tijd nodig gehad om overal alle problemen op te lossen dat mijn werk is blijven liggen. Gisteren heb ik dus maar even de voorbeeldige werkneemster gespeeld. Nu ga ik toch even de tijd nemen om wat over Frankrijk op te schrijven om er dan weer in te vliegen. Maar als ik nog wacht, komt het er niet meer van, vrees ik.

De mannen hadden een route uitgestippeld voor de eerste dag. Toen we vertrokken zeiden ze al lachend dat de vrouwen spreekverbod hadden als het ging over de weg die we moesten volgen. Bij een volgende reis mochten wij dan de leidsters zijn, nu zouden zij kiezen waar en wanneer we wat gingen doen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet had verwacht dat we ons vaak aan die afspraak gingen houden, maar we hebben zonder veel discussie een heerlijke week beleefd. De bedoeling was dat we de eerste nacht in de Champagnestreek zouden belanden in de buurt van Troyes. De heren wilden ook absoluut eens het gerechtsgebouw van Charleville-Mézières zien, waar het proces van Fourniret had plaatsgevonden. De rit ernaartoe was al heel mooi, we volgden kilometers lang de Maas, van in de provincie Namen tot bijna of zelfs een stuk in Frankrijk. In Charleville-Mézières zijn we eerst iets gaan eten, want het was al voorbij 1 uur. Na een lekkere galette, een soort pannenkoek, met gesmolten kaas had ik niet veel zin om het justitiepaleis te bezoeken. De vrouwen zijn dan maar blijven kletsen terwijl de mannen op excursie trokken, iets wat in die 7 dagen nog regelmatig gebeurde. Tegen halfvier ging de reis verder naar Reims, waar we eerst de kathedraal hebben bezocht en daarna nog wat hebben rondgelopen. Jammer dat we niet meer tijd hadden want er waren daar volgens mij nog meer dingen die een bezoekje waard zijn.

De mannen wilden graag dat we 's avonds al in Troyes waren om te eten dus zijn we maar de autosnelweg met péage opgereden in zuidoostelijke richting. Even hebben we nog getwijfeld of we geen gewone autosnelweg zouden kiezen, want de betalende leverde niet eens zoveel tijdwinst op, maar uiteindelijk bleek het toch niet zo duur te zijn, dus hebben we maar de snelste optie genomen. Net buiten Troyes zijn we dan gestopt bij een klein hotelletje om te vragen of ze nog plaats hadden om ons te slapen te leggen. Dat hadden ze, maar veel later hadden we niet moeten gaan want vlak na ons kwam er een Nederlands koppel en dat had pech. We hebben de sleutel van onze kamer genomen, hebben ons vliegensvlug een beetje verfrist en zijn dan naar 't centrum gereden om iets te zoeken om onze magen mee te vullen. Het was echt onze geluksdag. Op vrijdagavond kun je vrezen dat alles gereserveerd is en dat je het met een vettige durum zult moeten stellen, maar we wilden toch eerst rondlopen op zoek naar iets gezonders. Een snelle hap vind je tegenwoordig wel overal en altijd. We troffen het weer, want het exotische restaurant waar we ons oog op lieten vallen zat eivol, op één tafel na. Omdat de mensen die er gereserveerd hadden al meer dan 20 minuten te laat waren, mochten wij plaatsnemen op ze met echt of namaak zebravel overtrokken zeteltjes. Goede zet van de eigenaar, zo bleek, want de andere gasten daagden toch niet meer op. Straks of morgen schrijf ik hier of thuis verder want het begint een beetje op te vallen dat ik niet echt aan het werk ben, merk ik aan de blikken van de collega's

Ik zit hier zo hard te geeuwen dat het niet meer om aan te zien is, hoewel ik net van de ontbijttafel kom. Gisteren heb ik bij wijze van spreken heel de dag geslapen. Rond half 1 's middags ben ik pas opgestaan en tegen half 9 's avonds was ik alweer zo zombie dat ik er opnieuw ben ingekropen. Vandaag was ik al wakker rond 10 uur, maar ik voelde me zo suf dat ik nog 2 uur ben blijven liggen en de hele hotlist van StuBru heb beluisterd van tussen de lakens. De rest van het gezelschap is in Frankrijk gebleven, maar mijn doktersbriefje is op en ik moet morgen weer gaan werken. Ik kan moeilijk naar de baas bellen om verlof te vragen, want ik wil volgende week al vrij om naar Pukkelpop te gaan. Ik ben terug sinds vrijdagavond, na een lange rit met de trein van Marseille naar hier, helemaal in mijn eentje.

Het was een weekje om nooit te vergeten, zoveel mooie dingen gezien, op het einde is het bijna niet meer bij te houden. Zelf ben ik steeds vooral gefascineerd door landschappen, en daarvan zijn er in Frankrijk massa's. Elk mooi zicht dat in België verpest wordt omdat de dorpen hier zo dicht bij elkaar liggen dat je altijd wel ergens huizen, elektriciteitspalen en straatverlichting ziet krijg je in Frankrijk bijna overal zonder al die hinderlijke elementen. Nu ben ik nog te moe om een bladzijde vol te schrijven over alles wat we de hele week gedaan hebben, maar ik wil er morgen zeker tijd voor vrijmaken. Wanneer mijn medevakantiegangers terugkomen weet ik nog niet. Het andere koppel is zo goed als heel de zomer vrij omdat ze in het onderwijs staan, en mijn vriend kan in juli en augustus blijkbaar ook bijna zoveel vakantie nemen als hij maar wil. Tijdens het jaar is hij vaak tot laat 's avonds weg voor zijn werk, maar in de zomer laten ze hem redelijk gerust. Nu moet ik nog wat rusten, maar morgen op het werk hoop ik tijd te vinden om het hele reisverhaal te kunnen neerpennen. Zoiets is altijd leuk om een paar maanden later terug te lezen.

Jiiiiiieeeeeeeeeeeeeehhhhhhhhhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaaaa ik mag mijn valies klaarmaken. Dat klinkt eigenlijk wel euforischer dan ik in werkelijkheid ben. Ik voel me echt belabberd na een avondje en nachtje feesten, en de dokter was echt ongerust. Hij zei me dat ik niet moest proberen om mijn problemen weg te drinken. Ik was niet eens dronken gisterenavond, je moet niet vragen hoe moe ik eruit zie. Hij heeft me onmiddellijk een week rust voorgeschreven, maar ik mag mijn woonst wel verlaten, zoals dat heet. En of ik dat zal doen! Waar we precies naartoe zullen rijden weet ik niet. Zuid-Frankrijk is Zuid-Frankrijk en ik ben heel de week samen met mijn vriend, meer moet dat niet zijn. Ik denk niet dat ze zelf al helemaal weten wat ze gaan doen en dat het zal afhangen van de zin van het moment en de beschikbare hotelkamers. 't Is natuurlijk geen tocht door Syrië of het Andesgebergte, maar het heeft ook wel iets avontuurlijks.

Het nachtje feesten heeft me uitgeput, maar ook een enorme boost gegeven. Op voorhand was ik heel zenuwachtig om mijn beste vriendin na al die jaren terug te zien, maar op zo'n moment merk je onmiddellijk waarom het vroeger zo goed klikte tussen ons. Ze had ook wel een mooie plaats gekozen om me mee naartoe te nemen. Capital ligt midden in het stadspark. Je kwam binnen via het terras, dat was meteen heel erg gezellig. Binnen was er voor 1 dag een expo met werk van striptekenaar Bart Croonenborghs en van Kathleen Steegmans. Ik was echt onder de indruk, vooral van "The Mistress" van Kathleen. Deze hing in het midden tussen 2 prints in plexi en was echt indrukwekkend. Ik heb het haar ook verteld, en gezegd dat ik zeker nog ga kijken als ze haar werk tentoonstelt. We hadden onmiddellijk een hele vlotte babbel. Nu ik toch in de ban ben van Facebook, zal ik haar ook maar als vriendin vragen. Ze zei dat ze ook op MySpace zit omdat ze dat een toffe plek vindt om een deel van je werk te laten zien. Na Frankrijk moet ik zeker een kijkje nemen. Er was ook een buffet met hapjes die zo lekker roken dat je maag er spontaan van begon te grollen. Het smaakte ook heerlijk. Er waren mini loempia's, bami, rijst, lekkere groentjes en curry met kip. Meestal eet ik zoveel mogelijk vegetarisch, maar als ik ergens naartoe ga durf ik weleens zondigen. Hopelijk zullen de kippen het me vergeven. Tegen middernacht begon de party, vanaf dan was het vooral binnen te doen. Tegen 3 uur begonnen mijn voeten ongelofelijk veel pijn te doen, en die van mijn vriendin ook. Typisch vrouwenkwaaltje, denk ik.

Nu heb ik alleen nog maar verteld over de expo en niet over het weerzien met mijn vriendin, maar we hebben sowieso afgesproken om mekaar spoedig terug te zien. Ze is gescheiden, en haar dochtertje is maar 1 week op de 2 bij haar, wat haar wel de tijd geeft om regelmatig een stapje in de wereld te zetten. Ik heb haar verteld over mijn vriend en ze vindt dat ik er gewoon voor moet gaan en niet teveel twijfelen. Als hij niet zo goed weet wat hij wil, zal het ons zeker niet vooruit helpen als ik ook een onzekere indruk geef. Gewoon positief zijn, geen druk op hem zetten, de kat uit de boom kijken en genieten. Dat is precies wat ik vanaf straks in Frankrijk ga doen. En nu mijn koffers pakken, anders ben ik niet op tijd klaar!